,Departament Hodowli Zwierząt i Mleczarstwa przy Ministerstwie Rybołówstwa, Hodowli Zwierząt i Mleczarstwa opublikował projekt Weterynaryjnego Świadectwa Zdrowia (VHC) dotyczący importu wieprzowiny i produktów wieprzowych do Indii. Proponowane świadectwo będzie miało zastosowanie do wszystkich kategorii przetworzonych i nieprzetworzonych produktów wieprzowych oraz określa szczegółowe wymogi sanitarne, dotyczące zdrowia zwierząt, bezpieczeństwa żywności i certyfikacji, które kraje eksportujące muszą spełnić przed wysyłką do Indii.
Projekt świadectwa wymaga od przesyłek eksportowych przedstawienia kompleksowej dokumentacji, obejmującej opis produktu, kod HS, dane producenta, numery zatwierdzeń zakładu, identyfikację partii, daty produkcji i ważności, ilość, rodzaj opakowania oraz informacje dotyczące Sanitarnego Pozwolenia na Import (SIP) lub licencji Dyrekcji Generalnej Handlu Zagranicznego (DGFT). Świadectwo musi być wydane przez urzędowego lekarza weterynarii z właściwego organu w kraju eksportującym.
Sekcja certyfikacji sanitarnej ustanawia surowe warunki zdrowia zwierząt oparte na międzynarodowych standardach, w szczególności tych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (WOAH). Eksportowana wieprzowina musi pochodzić od zwierząt urodzonych i wychowanych w kraju eksportującym oraz pozyskiwana ze stref wolnych od głównych chorób świń, w tym pryszczycy, afrykańskiego pomoru świń, klasycznego pomoru świń, choroby Aujeszky’ego, brucelozy świń i zakaźnego zapalenia żołądka i jelit. Dodatkowe wymogi zapewniają, że zwierzęta są poddawane weterynaryjnym inspekcjom przedubojowym i poubojowym w zatwierdzonych rzeźniach oraz że zakłady przestrzegają odpowiednich protokołów bezpieczeństwa biologicznego i nadzoru chorób.
Projekt obejmuje również szczegółowe kontrole w zakresie zakażenia Trichinella, wymagające certyfikacji z kompartmentów o znikomym ryzyku lub negatywnych wyników badań przy użyciu zatwierdzonych metod diagnostycznych. Wymogi obejmują również kwestie dotyczące Taenia solium, zapewniając, że wieprzowina pochodzi ze stref wolnych od chorób lub jest poddawana odpowiedniej inspekcji lub przetwarzaniu w celu inaktywacji wągrów.
Dodatkowe przepisy zapewniają, że produkty wieprzowe nie zawierają tkanek bydlęcych, owczych, kozich ani drobiowych oraz potwierdzają, że zwierzęta nie były karmione paszą zawierającą organy wewnętrzne, mączkę krwi lub tkanki pochodzące od bydła. Projekt wymaga ponadto od zakładów wdrożenia systemów monitorowania stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych oraz przestrzegania środków bezpieczeństwa biologicznego w celu kontroli patogenów, takich jak Campylobacter i Salmonella.
W przypadku przetworzonych produktów wieprzowych, projekt określa dopuszczalne metody przetwarzania, w tym konserwowanie z obróbką cieplną osiągającą co najmniej 70°C przez 30 minut, dokładne gotowanie w równoważnych warunkach termicznych lub suszenie po soleniu z określonym stosunkiem wody do białka nieprzekraczającym 2.25:1.
Oprócz certyfikacji weterynaryjnej, projekt wymaga zgodności z indyjskimi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa żywności zarządzanymi przez Indyjski Urząd ds. Bezpieczeństwa i Standardów Żywności. Eksporterzy muszą potwierdzić, że produkty są zgodne z rozporządzeniem w sprawie bezpieczeństwa i standardów żywności (standardy produktów spożywczych i dodatki do żywności) z 2011 r., limitami mikrobiologicznymi określonymi w Załączniku B, limitami zanieczyszczeń i pozostałości zgodnie z rozporządzeniem w sprawie bezpieczeństwa i standardów żywności (zanieczyszczenia, toksyny i pozostałości) z 2011 r. oraz przepisami dotyczącymi dodatków do żywności wymienionymi w Załączniku A. Zakłady muszą również stosować System Zarządzania Bezpieczeństwem Żywności oparty na zasadach HACCP.
Projekt certyfikatu dodatkowo wskazuje, że po przybyciu do Indii przesyłki zostaną poddane inspekcji i pobraniu próbek przez Służby Kwarantanny i Certyfikacji Zwierząt oraz Indyjski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Standardów, w tym badaniom na obecność chorób takich jak afrykański pomór świń, choroba Aujeszky'ego i klasyczny pomór świń. Koszty badań ponosi importer, a przesyłki niezgodne z przepisami mogą podlegać działaniom regulacyjnym.
Proponowany Weterynaryjny Certyfikat Zdrowia będzie ważny przez 90 dni od daty wydania i stanowi część ram regulacyjnych dotyczących importu na mocy Ustawy o imporcie zwierząt gospodarskich z 1898 roku oraz powiązanych przepisów.
Wiadomości konsumenckie – region