Czas czytania: 3 min
Indie to kraj o zróżnicowanym charakterze, bogatym dziedzictwie i opowieściach o cudownym uzdrawianiu chorób zagrażających życiu za pomocą magicznych proszków, talizmanów, magicznych tarcz itp.
Wykorzystując te systemy przekonań, w ostatnich latach zaobserwowano zmianę strategii marketingowych stosowanych przez branżę. Rośnie liczba toksycznych i wprowadzających w błąd reklam, które zalewają każdy rodzaj mediów, sugerując cudowne uzdrawianie chorób i zatruwając umysły oraz emocje ludzi.
Aby chronić interesy niewinnych ludzi przed wyzyskiem, rząd indyjski nałożył na reklamy leków ustawę zakazującą używania „magicznych” terminów w sprawach z tym związanych. W Indiach reguluje to ustawa o lekach i środkach magicznych (zakazane reklamy) z 1954 roku. Celem ustawy jest zapobieganie samoleczeniu i praktykom samodzielnego leczenia przez ogół społeczeństwa oraz powstrzymanie reklam, które stały się przyczyną nieszczęśliwych wypadków.
Ustawa dzieli się na 16 artykułów:
- Artykuły 1 i 2 opisują informacje ogólne, takie jak tytuł lub definicja użyta w ustawie w odniesieniu do tak zwanego „środka magicznego”
- Artykuły od 3 do 6 opisują zakazy wprowadzone na mocy tej ustawy
- Sekcja 7 zawiera informacje na temat kar
- Sekcja 8 przedstawia przepisy dotyczące uprawnień organów rządowych państwa do wejścia, przeszukania lub zajęcia mienia
- Sekcja 9 dotyczy przestępstw popełnianych przez spółki
- Sekcja 10. szczegółowo opisuje jurysdykcję dotyczącą karalności wykroczeń
- Sekcja 11 dotyczy domniemanych osób pełniących funkcje urzędowe
- Sekcja 15 skupia się na uprawnieniach do zwalniania ze stosowania niniejszej ustawy
- Sekcja 16 zawiera przepisy umożliwiające wydawanie aktów wykonawczych na podstawie ustawy
Sekcje od 3 do 6 określają zakazy wynikające z niniejszej ustawy, które wyraźnie wskazują, jakie rodzaje reklam są zabronione:
- Poronienia / zapobieganie poczęciu u kobiet
- Poprawa sprawności seksualnej i zwiększenie doznań
- Leczenie zaburzeń miesiączkowania u kobiet
- Diagnozowanie, leczenie, zaradzenie lub zapobieganie jakiejkolwiek chorobie / stanom chorobowym / zaburzeniom określonym w załączniku lub przepisach ustawy
Zgodnie z sekcją 4 ustawy o lekach i środkach cudownych (Drug and Magic Remedies) nikt nie może brać udziału w publikowaniu jakichkolwiek reklam zawierających fałszywe oświadczenia dotyczące oryginalnego leku. W sekcji 4(d) tej ustawy wymieniono łącznie 54 choroby i zaburzenia o charakterze poważnym, których reklamowanie jest zabronione, jeśli sugeruje ono stosowanie leku w celu wyleczenia, zdiagnozowania, leczenia, złagodzenia lub zapobiegania jakiejkolwiek chorobie, zaburzeniu lub stanom chorobowym.
Zgodnie z sekcją 7, każda osoba działająca wbrew ustawie podlega karze. W pierwszym przypadku może to być kara co najmniej sześciu (06) miesięcy pozbawienia wolności albo grzywna, albo obie te kary łącznie. W przypadku skazania może to skutkować roczną (01) karą pozbawienia wolności, grzywną lub obiema tymi karami łącznie.
Nowelizacja ustawy o reklamie z 1954 roku
Ustawa ta została zaskarżona do Sądu Najwyższego, który uznał część lit. d) sekcji 3 oraz całą sekcję 8 za nieważne. W związku z tym ustawę znowelizowano w celu usunięcia wad wskazanych przez Sąd Najwyższy w sprawie Hamdard Dawakhana przeciwko Związkowi Indii. Nowelizacja ustawy została przedstawiona przez Unijne Ministerstwo Zdrowia w dniu 3 lutego 2020 r. Od tego czasu ustawa nosi nazwę „The Drugs and Magic Remedies (Objectionable Advertisements) (Amendment) Act, 2020” (Ustawa o lekach i magicznych środkach zaradczych [zakazane reklamy] [nowelizacja], 2020).
W sekcji 2 zmieniono definicję „reklamy”.
Sekcja 3 została zmieniona w celu uzyskania wskazówek od ekspertów dysponujących odpowiednimi testami i walidacją leków ajurwedyjskich, siddha i unani od Technicznej Rady Doradczej powołanej na mocy sekcji 33C Ustawy o lekach i kosmetykach z 1940 roku. Charakter reklamy musi wiernie odzwierciedlać cel jej promowania.
Zmieniono karę określoną w sekcji 7. W przypadku pierwszego przestępstwa kara wynosi do dwóch (02) lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości do 10 lakhów rupii. W przypadku kolejnych przestępstw jest to kara pozbawienia wolności do lat 5 oraz grzywna w wysokości do 50 lakhów.
W sekcji 8 projektowanej ustawy wyrażenie „Kodeks postępowania karnego z 1858 r. (5 z 1898 r.)” zastąpiono wyrażeniem „Kodeks postępowania karnego z 1973 r. (2 z 1974 r.)”.
Zwiększyła się również liczba chorób i stanów zdrowia wymienionych w załączniku do ustawy.
Trwa proces wdrażania znowelizowanego prawa. Istnieje potrzeba posiadania przepisów ściśle monitorujących wszelkie fałszywe oświadczenia i chroniących ludzi przed stawianiem się ich ofiarami. Świadomość na temat takich znachorów powstrzyma ludzi przed sięganiem po samoleczenie pod wpływem takich reklam. Istnieje wiele działań naprawczych, które można podjąć w celu zakazania wprowadzających w błąd reklam leków i magicznych środków zaradczych, jeśli poważnie zadbamy o egzekwowanie istniejących przepisów.
Aby przejrzeć i przygotować materiały reklamowe i promocyjne, skontaktuj się z Freyr już teraz!
