1 min czytania
Jak zapewne wiesz, każdy kraj ma własne przepisy dotyczące etykietowania produktów spożywczych. Oznakowanie żywności jest wymogiem prawnym i dostarcza wielu informacji, które pomagają konsumentom dokonywać świadomych wyborów żywieniowych. Chroni ono zdrowie i bezpieczeństwo publiczne poprzez umieszczanie informacji o składnikach, terminach przydatności do spożycia, alergenach, oświadczeniach ostrzegawczych, instrukcjach dotyczących przechowywania i przygotowania itp.
W Australii i Nowej Zelandii organizacja Food Standards Australia New Zealand (FSANZ) ustala normy dotyczące etykietowania produktów spożywczych. Zgodnie z wytycznymi FSANZ oto niektóre z obowiązkowych i dobrowolnych wymogów dotyczących etykietowania:
- Oznakowanie alergenów: Wszystkie składniki, składniki dodatków do żywności oraz substancje pomocnicze w przetwórstwie muszą być wymienione na etykiecie wraz z informacjami typu „może zawierać” w odniesieniu do często wywołujących alergię produktów spożywczych, takich jak orzechy drzewne, nazwy ryb, produkty glutenowe, siarczyny, mleczko pszczele, wino leżakowane/butelkowane itp.
- Kraj pochodzenia: Jest to obowiązkowe w Australii, natomiast dobrowolne w Nowej Zelandii.
- Oznakowanie żywności zmodyfikowanej genetycznie (GM): Żywność zmodyfikowana genetycznie oraz składniki zawierające nowe DNA/nowe białko muszą być oznaczone napisem „zmodyfikowany genetycznie”.
- Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne: Są to dobrowolne oświadczenia składane przez przedsiębiorstwa spożywcze na etykietach i w reklamach żywności.
- Lista składników: Składniki muszą być wymienione w kolejności malejącej według masy, tzn. składnik wymieniony jako pierwszy ma największy udział, a składnik wymieniony jako ostatni – najmniejszy.
- Oznaczanie zawartości cukru: Kodeks zawiera wymogi dotyczące umieszczania na etykietach żywności informacji o całkowitej zawartości cukrów w tabeli wartości odżywczych (NIP). Cukry ogółem obejmują cukry naturalne występujące w żywności oraz cukry dodane do żywności jako składnik.
- Terminy przydatności do spożycia i daty minimalnej trwałości: Dostawca żywności jest odpowiedzialny za umieszczenie na produkcie terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, aby poinformować konsumentów, przez jaki czas żywność może być przechowywana, zanim zacznie się psuć lub stanie się niebezpieczna do spożycia.
- System oceny w gwiazdkach (Health Star Rating – HSR): HSR to dobrowolny system umieszczany na przodzie opakowania, służący do oceny ogólnego profilu odżywczego żywności paczkowanej i przyznający ocenę od ½ gwiazdki do 5 gwiazdek.
Producenci chcący wprowadzić swoje produkty spożywczne na rynek w Australii i Nowej Zelandii muszą przestrzegać standardów FSANZ. Nieprzestrzeganie przepisów może prowadzić do wycofania produktów z rynku lub konsekwencji prawnych, ponieważ wpływa to na bezpieczeństwo konsumentów. Skontaktuj się z ekspertami ds. regulacji w Freyr już dziś, aby zapewnić sobie bezproblemowe wejście na rynek w Australii i Nowej Zelandii! Bądź na bieżąco. Działaj zgodnie z przepisami.
